Думал на протяжении 7s

Сачыненне на тэму «Зіма ў парку» па-беларуску.

Вітаю! Вось гатовае сачыненне па-беларуску на тэму “Зіма ў парку”. Яно падыдзе і для ўрока, і для конкурсу школьных работ.

Зіма ў парку

Калі першы снег ціхенька кладзецца на алеі, парк нібы ператвараецца ў казку. Дрэвы стаяць у белых шапках, галінкі пакрытыя інеем і ззяюць у раннім святле. Пад нагамі рыпіць снег, і гэты гук робіцца самым лепшым суправаджэннем маёй зімовай прагулкі. Паветра празрыстае і халоднае, яно пахне смалой і чымсьці чыстым, як быццам увесь свет толькі што памылі і выставілі на мароз.

Раніцаю ў парку ціха: толькі вароны перакідваюцца кароткімі крыкамі, а у кустах шугаліць вераб’і. Па сцежцы праходзіць дзядок з санкамі — ён рыхтуе горку для ўнукаў. На лаўцы, якая амаль цалкам занесеная снегам, нехта пакінуў тэрмас; пара над ім вірам падымаецца ў халоднае неба. На азёрцы тонкі лёд, і ў промнях зімовага сонца ён блішчыць, як шкло. Побач папярэджанне, каб не выходзіць на лёд, і гэта надае краявіду крыху сур’ёзнасці: прыгажосць зімы патрабуе павагі і асцярожнасці.

Апоўдні парк ажывае. Дзеці катаюцца з горкі, шчыра смяюцца і пакідаюць на снезе рознакаляровыя сляды — ад санак, лыжаў, маленькіх ботаў. Маладыя бацькі водзяць малых за руку, вучаць іх ляпіць першы ў жыцці снегавік. Недалёка спартоўцы бегаюць па ўтрамбаванай сцяжынцы, іх дыханне збіраецца ў белыя клубкі. Праз галіны прасейваецца сонца, і кожная сняжынка здаецца асобнай зоркай.

Асобна хочацца сказаць пра гукі і фарбы. Зіма робіць парк немаўклівым, але гэтая цішыня не пустая: у ёй чуваць шоргат сняжынак, далёкае стукатанне дзятла, звонкі смех дзяцей. Колеры стрыманыя — белы, шэры, цёмна-зялёны — але менавіта таму любая дробная дэталь, напрыклад чырвоная шапка або яркі шарф, выглядае асабліва цёпла і радасна.

Калі вечар апускаецца на парк, ліхтары запальваюцца і трасуюць светлыя сцежкі ў змроку. Снег пад імі пераліваецца, быццам хтосьці раскідаў жменьку маленькіх дыяментаў. Людзі паволі разыходзяцца, а парк зноў вяртае сабе цішыню. Я спыняюся на хвіліну, каб паслухаць, як рыпіць снег, і думаю: у кожнай пары года ёсць свой голас, але голас зімы — самы чысты.

Зіма ў парку вучыць заўважаць простае: ціхі бляск інею, шчырасць дзіцячага смеху, цяпло тэрмаса ў халодных далонях. І, магчыма, менавіта таму мы так любім гэтыя кароткія светлыя дні — у іх шмат прастаты і шмат шчасця.