Сачыненне на беларускай мове «Доўгачаканы снег».

Як карыстальнік, які любіць пісаць на тэмы пра прыроду, прапаную свой варыянт сачынення на тэму «Доўгачаканы снег».

Колькі тыдняў неба скупілася на цуды, і горад жыў у шэрых паўтонах. І вось аднойчы раніцай я прачнуўся ад цішыні — ад асаблівай, снежнай цішыні, калі гукі робяцца мякчэйшымі, а крокі на вуліцы — асцярожнымі. За акном павольна кружыліся буйныя сняжынкі, нібы нехта раскідаў па паветры белую пылю. Гэты доўгачаканы снег адразу змяніў усё: ліхтары пачалі свяціць цёпла і ўрачыста, дрэвы апрануліся ў пухнатыя шапкі, а дахі дамоў сталі выглядаць, як духмяныя булачкі, пасыпаныя цукровай пудрай.

Снег вяртае нас у дзяцінства. На дварах адразу з’яўляюцца сляды маленькіх ботаў, смех, крыкі «лятучая лыжа!» і ружовыя шчокі. Нават дарослыя, якія звычайна спяшаюцца, запавольваюць крок і ўсміхаюцца: першы снег здымае з душы лішнюю стому. Для вясковых сцяжынак снег — гэта чыстая старонка, на якой першай лініяй кладзецца дарога ў краму ці да калодзежа. А ноччу, калі святло з вокнаў цячэ на белы двор, здаецца, што свет стаў больш спакойным і добрым.

Ёсць у снезе і іншая мудрасць: ён умее прыхоўваць недасканаласці. Учорашні бруд і няроўнасці знікаюць пад белай коўдрай, і ты міжволі думаеш пра тое, як часам патрэбная нам усім гэтая кароткая перапынак — каб пачаць нанова. Пад снегам гучанне крокаў мяняецца: яны становяцца глухімі, быццам зямля слухае і не хоча будзіць прыроду, якая задрамаўшы пад белай перынай збірае сілы для вясны.

Але найбольш у доўгачаканым снезе мяне кранае момант чакання. Мы ўсе крыху дзеці, калі выглядаем у акно і пытаемся: «Ну калі ж?» І калі, нарэшце, першыя сняжынкі здабываюць перавагу над мокрай вільгаццю і пачынаюць ляжаць, у сэрцы ўзнікае лёгкі подых шчасця. Ты выходзіш на вуліцу, цягнеш далонь, і на ёй растае маленькая зорка — напамін пра тое, што цуды ўсё ж здараюцца.

Доўгачаканы снег — гэта не толькі пра надвор’е. Гэта пра надзею, пра чыстую старонку і пра тое, што нават пасля доўгай шэрасці прыходзіць святло. І пакуль сняжынкі ціха падаюць на зямлю, нам хочацца верыць: заўтра будзе яшчэ лепш.