Жыццевая пазицыя мульцика, ганны, гастрыта из вечар памагици срочно плачу 100

У драме Аляксея Дударава «Вечар» паказаны тры розныя жыццёвыя пазіцыі. Усе героі — старыя, самотныя людзі, якіх лёс моцна выпрабаваў, але кожны з іх па-рознаму ставіцца да жыцця, да людзей і да сваёй зямлі.

Мульцік — носьбіт дабрыні, працавітасці і душэўнай мудрасці. Ён шмат перажыў: войны, голад, смерць блізкіх, адзіноту, але не стаў злым і абыякавым. Для яго найважнейшыя рэчы ў жыцці — праца, зямля, святло, цяпло і чалавечая любоў. Ён лічыць, што шчасце трэба не чакаць, а ствараць уласнымі рукамі. Таму Мульцік нават у старасці клапоціцца пра гаспадарку і пра калодзеж, каб вада не застаялася. Калодзеж для яго — гэта сімвал жыцця вёскі, памяці пра людзей і надзеі на адраджэнне.

Мульцік умее спачуваць. Ён ведае, як цяжка Ганне чакаць весткі ад сына, і стараецца хоць ненадоўга вярнуць ёй радасць. Яго жыццёвая пазіцыя — жыць сумленна, працаваць, не губляць чалавечнасці і падтрымліваць іншых. Ён нібыта «чалавек-сонца»: умее заўважаць прыгажосць свету і дорыць душэўнае цяпло людзям.

Ганна — увасабленне цярпення, пакуты і душэўнай чысціні. Яна таксама страціла амаль усіх родных, перажыла вайну, смерць мужа і дзяцей, адзіноту, цяжкі лёс сына. Аднак, нягледзячы на гэта, Ганна не азлобілася. Яна засталася добрай, даверлівай, спагадлівай жанчынай. Яе жыццёвая пазіцыя — цярпліва несці свой боль, не рабіць зла іншым і захоўваць у сэрцы любоў.

Ганна ўмее дараваць. Яна не шукае вінаватых у сваіх бедах, не імкнецца камусьці адпомсціць. Яе вобраз паказвае, што сапраўдная сіла чалавека не ў грубасці і не ў помсце, а ў здольнасці заставацца чалавекам нават пасля цяжкіх выпрабаванняў. Разам з Мульцікам яна ўвасабляе гармонію, душэўнасць і сувязь чалавека з роднай зямлёй.

Гастрыт мае зусім іншую жыццёвую пазіцыю. Ён падазроны, зайздросны, злосны і жорсткі ў адносінах да людзей. Ён прывык глядзець на свет праз старую, фальшывую ідэалогію: паўсюль шукае «ворагаў», асуджае людзей за жаданне лепш жыць і працаваць на сваёй зямлі. Раней ён пісаў даносы, крыўдзіў аднавяскоўцаў, перашкаджаў ім гаспадарыць. Для яго важнейшымі былі не чалавечнасць і праўда, а выкананне «лініі» і пачуццё ўлады над іншымі.

Аднак Гастрыт — не толькі адмоўны герой. Ён таксама паказаны як чалавек, якога сапсавалі жорсткі час і ілжывыя перакананні. Напрыканцы жыцця ён пачынае разумець сваю віну і раскайваецца. Яго смерць мае сімвалічны сэнс: разам з ім нібыта адыходзіць усё тое злое, што прынеслі людзям даносы, зайздрасць, недавер і абыякавасць да чужога болю.

Такім чынам, Мульцік і Ганна выбіраюць дабро, любоў, працу і спачуванне, а Гастрыт доўгі час жыве злосцю, падазронасцю і фальшывымі прынцыпамі. Праз супрацьпастаўленне гэтых герояў аўтар сцвярджае: сапраўдная каштоўнасць жыцця — у чалавечнасці, любові да зямлі, памяці пра свае карані і адказнасці перад іншымі людзьмі.