Домбыра жасау өнерін кімнен үйрендіңіз, әлде отбасыңыздың баяғыдан келе жатқан ісі ме?

Домбыра жасау өнерін мен ең алғаш атамнан үйрендім. Бұл өнер біздің отбасымызда бұрыннан келе жатқан дәстүр десем болады. Атам ағаштан түрлі бұйымдар жасайтын, әсіресе домбыра шабуға ерекше ықыласпен қарайтын шебер кісі еді. Бала кезімнен оның қасында отырып, ағашты қалай таңдайтынын, қалай өңдейтінін және домбыраның әр бөлшегін қандай ұқыптылықпен жасайтынын қызыға бақылайтынмын. Сол кезден бастап домбыра жасауға деген қызығушылығым оянды.

Алғашында атама қарапайым жұмыстарда көмектесетінмін. Ағаштарды дайындап, құрал-саймандарын әперіп, кейін біртіндеп өзім де ағаш жонып үйрендім. Атам маған домбыра жасауда ең маңыздысы ағаштың сапасы мен оның дұрыс кептірілуі екенін үнемі айтып отыратын. Өйткені домбыраның үні оның жасалған материалына, шанағының пішініне, қақпағының қалыңдығына және бөлшектерінің өзара үйлесіміне тікелей байланысты.

Уақыт өте келе домбыраның шанағын жасауды, мойнын өңдеуді, қақпағын орнатуды, пернелерін байлауды және ішектерін дұрыс келтіруді меңгердім. Әрине, алғашқы жасаған домбыраларым бірден ойдағыдай шыққан жоқ. Кейде дыбысы дұрыс шықпайтын, кейде шанағының пішіні көңілімнен шықпайтын. Бірақ атам әр қателігімді түсіндіріп, шыдамдылық пен ұқыптылыққа үйретті. Кейін тәжірибелі шеберлердің жұмыстарын зерттеп, өз шеберлігімді одан әрі жетілдірдім.

Мен үшін домбыра жасау — жай ғана ағаштан музыкалық аспап құрастыру емес, халқымыздың мәдениеті мен рухани мұрасын сақтаудың бір жолы. Әр домбыраны жасағанда оның сыртқы әдемілігіне ғана емес, қоңыр үніне, орындаушыға ыңғайлылығына және ұзақ уақыт қызмет етуіне ерекше мән беремін. Домбыраның алғашқы үні шыққан сәттегі қуанышты сөзбен жеткізу қиын.

Сондықтан бұл өнерді маған отбасымнан қалған асыл мұра деп есептеймін. Атамнан үйренген әдіс-тәсілдерді сақтай отырып, оларды өз тәжірибеммен толықтырып келемін. Ең басты мақсатым — ата-бабамыздан жалғасып келе жатқан домбыра жасау дәстүрін жоғалтпай, оны келешек ұрпаққа жеткізу. Менің ойымша, нағыз шебердің жетістігі тек жасаған домбыраларының санымен емес, сол өнерге деген сүйіспеншілігімен және оны кейінгі буынға үйрете білуімен өлшенеді.